Concurrerend, overvloedig en hernieuwbaar: bijvoeglijke naamwoorden die windenergie perfect beschrijven. Windenergie is een van de drijvende krachten achter de bredere maatschappelijke groene energietransitie, maar het potentieel ervan is nog lang niet volledig benut, vooral wat offshore windparken betreft. Wanneer het zeewater te diep wordt, zijn de conventionele monopile structuren die de turbines ondersteunen geen optie meer. Het grootste deel van het windpotentieel bevindt zich echter in het midden van de oceanen, waar de sterkste stromingen waaien, maar de wateren dieper zijn.<\/p>\n\n\n\n
Dat is waar drijvende windturbines om de hoek komen kijken. Deze technologie maakt het mogelijk om windmolenparken verder uit de kust te installeren, waar ze geen hectare bruikbaar land in beslag nemen en profiteren van sterkere stromingen. Je vraagt je waarschijnlijk af hoe ze erin slagen om niet te zinken; goed punt. Voordat we dieper ingaan op de specifieke kenmerken van deze turbines, moeten we de basisprincipes van drijven begrijpen.<\/p>\n\n\n\n
Voorwerpen zoals ballen, opblaasbaar materiaal of lege flessen drijven op het wateroppervlak omdat ze minder dicht zijn dan water. Ze hebben allemaal holle ruimtes met veel lucht, minder dicht dan water. Je vraagt je misschien af hoe enorme voorwerpen erin slagen om niet te zinken. Hoewel er veel holle ruimtes in zitten, speelt de vorm ook een grote rol. Als een groter deel van het oppervlak van een voorwerp – de buitenkant – in contact komt met water, heeft het meer drijfvermogen of blijft het beter drijven. Wanneer een lichaam op het water drijft, duwt het het water uit de weg – wat Archimedes theoretiseerde als de verplaatsingstheorie. Op zijn beurt duwt het water terug. Hoe groter het lichaam op het water, hoe groter de hoeveelheid water die het verplaatst, waardoor het blijft drijven, wat ook wordt vergemakkelijkt door de vorm van de romp.<\/p>\n\n\n\n
Deze eenvoudige begrippen vormen het uitgangspunt voor het ontwerpen van grotere objecten zoals windturbines.<\/p>\n\n\n\n
Hoewel hun eigenlijke werking niet verschilt van die van andere windturbines – de wind duwt op de wieken, waardoor ze gaan draaien en vervolgens een generator aandrijven die elektriciteit produceert – gebeurt de magie aan hun voeten. In plaats van een toren in de grond te verankeren, zitten drijvende windparken op een platform met meerlijnen, zoals kettingen en touwen. De truc zit hem in het ontwerpen van een effici\u00ebnt platform dat de turbine zelfs bij de zwaarste wind en storm stabiel houdt. De geproduceerde elektriciteit wordt via kabels getransporteerd naar een nabijgelegen substation, dat de spanning verhoogt en vervolgens energie naar de kust stuurt.<\/p>\n\n\n\n
De turbines worden ge\u00efnstalleerd op drijvende offshore windplatforms (FWOP’s), die gemaakt zijn van beton, staal of een hybride van de twee en zorgen voor drijfvermogen en stabiliteit. FWOP’s worden dan verankerd en vastgemaakt aan de zeebodem met behulp van een systeem van staalkabels en ankers die het gewicht van de windturbine verdelen, zodat de generator stabiel blijft onder de zwaarste omstandigheden. Er bestaan verschillende soorten drijvende platforms voor verschillende scenario’s.<\/p>\n\n\n\n