{"id":285270,"date":"2021-04-24T10:00:00","date_gmt":"2021-04-24T08:00:00","guid":{"rendered":"https:\/\/innovationorigins.com\/?p=285270"},"modified":"2021-04-24T10:00:00","modified_gmt":"2021-04-24T08:00:00","slug":"van-de-hoge-piek-naar-het-dal-waar-de-mooiste-bloemen-groeien","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/nl\/van-de-hoge-piek-naar-het-dal-waar-de-mooiste-bloemen-groeien\/","title":{"rendered":"Van de hoge piek naar het dal, waar “de mooiste bloemen groeien”"},"content":{"rendered":"\n

Hij stond op \u2019s werelds hoogste toppen. Beklom de zogenoemde Seven Summits, z<\/em>onder extra zuurstof. Wilco van Rooijen streefde naar hoge pieken, maar meent dat in het dal te mooiste bloemen groeien. \u201cJe blindstaren op de piek leidt niet tot duurzame oplossingen.\u201d InnovationOrigins ging met hem in gesprek over duurzaamheid en innovatie.<\/p>\n\n\n\n

Van Rooijen zag met eigen ogen wat de klimaatverandering<\/a> teweeg brengt. Samen het studententeam Polar van de TU Eindhoven wil hij een voertuig ontwikkelen dat autonoom naar Antarctica rijdt om daar onderzoek te doen. Die auto staat voor hem niet centraal, hij wil \u201cde maatschappij een stap verder brengen\u201d.<\/p>\n\n\n\n

Durven delen<\/h3>\n\n\n\n

Wat we moeten doen om echt te innoveren, is kennis delen, stelt Van Rooijen. \u201cJe moet het niet alleen willen doen.\u201d Hij kwam er zelf achter dat het eigenlijk gek is om altijd voor de troepen vooruit te willen lopen. \u201cAls je echt in jezelf gelooft en in waar je mee bezig bent, dan durf je het juist te delen. Want dan maken we met zijn allen grote sprongen. Sterker nog, dan gaan we met zijn allen echt vliegen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\u201cAls je er een goed verhaal over hebt, dan haken mensen daar op aan.\u201d Het project met de TU\/e-studenten is daar een voorbeeld van, aldus de avonturier. Toen hij twee jaar geleden zijn \u2018pitch\u2019 voor de universiteit hield, twijfelde hij nog of mensen erin zouden geloven. \u201cIk heb eigenlijk een heel wollig verhaal. Een professor naast me vertelde juist heel toegewijd over een specifiek terrein. Ik dacht toen nog dat vooral zo\u2019n verhaal mensen aanspreekt. Toch bleek mijn verhaal ook aanstekelijk. Er haken nog steeds mensen aan. Ons team is bijna verdubbeld.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Door zijn ontdekkingstochten naar onder meer de Noord- en Zuidpool zag Van Rooijen welke invloed onze manier van leven heeft op de natuur. Daarom kreeg hij tien jaar geleden het plan om een auto te bouwen die, energiezuinig en autonoom, over de Zuidpool zou moeten rijden voor onderzoek. \u201cNergens ter wereld is de natuur nog zo ongerept als daar.\u201d Twee eerdere pogingen om een auto te bouwen sneuvelden.<\/p>\n\n\n\n

“Achteraan bengelen”<\/h3>\n\n\n\n

Als je je omringt met mensen die geloof blijven houden, dan steunen die je als je er zelf even niet meer in gelooft, meent Van Rooijen. Tijdens zijn expedities naar de Noordpool liep hij, samen met zijn team, zeventig dagen lang, bij een temperatuur van min veertig, zonder iets te zien. \u201cBij dag twintig denk je: Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig?\u201d <\/p>\n\n\n\n

Hij liet zich dan afzakken naar achteren en bleef daar even \u201cbengelen\u201d. Dan \u201cspoorde en navigeerde een ander\u201d. \u201cOp een gegeven moment voel je dat het weer jouw taak is om op kop te gaan. Iedereen heeft zijn moeilijke momenten, iedereen jankt wel een keer. En geloof me, midden in de expeditie had je me eruit kunnen halen. Waarom ik het bleef doen? Dat was omdat ik met mijn collega\u2019s het ooit verzonnen had om het te gaan doen. Ik had vertrouwen in mijn collega\u2019s. Als we allemaal denken dat het waanzin is, dan stoppen we wel. Blijkbaar was er altijd wel iemand die zei: \u2018Nee, jongens we gaan goed zo, het komt goed.\u2019 Dat is toch fantastisch!\u201d<\/p>\n\n\n\n

Dat vertrouwen dat je een periode mag hebben dat je het misschien niet ziet zitten, is volgens Van Rooijen belangrijk. \u201cKieper dan niet zomaar iemand overboord, weet dat jouw dag ook wel een keer komt. Dat je ziek wordt en dan hoop je dat de mensen om jou heen staan.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Na klimmen, komt dalen<\/h3>\n\n\n\n

Ook Van Rooijen was vroeger \u201cvan dat je naar een piek moet klimmen\u201d. \u201cVervolgens kom je erachter: \u2018shit, ik moet weer naar een nieuwe piek klimmen\u2019. Hoeveel pieken wil je in je leven beklommen hebben?\u201d Zelf bedwong de bergbeklimmer alle hoogste bergen ter wereld. Het bracht hem veel. \u201cDat gevoel als je die top bereikt is ongekend\u201d. In RTL Late Night<\/a> zei hij: \u201cDat gevoel heb ik op zeeniveau nog nooit ervaren. Op zo\u2019n top ontmoeten hemel en aarde elkaar.\u201d <\/p>\n\n\n\n

Maar na elke top komt er onherroepelijk een afdaling. Waar je nog genoeg energie voor over moet hebben, zegt Van Rooijen. Onderweg kan er nog van alles gebeuren. Hij verloor bij zijn tochten vrienden en al zijn tenen. Tijdens de afdaling van K2 in 2008 zwierf hij drie dagen, alleen, in de \u2018zone des doods\u2019. Miste het vierde kamp, maar vond op eigen kracht het derde kamp terug. <\/p>\n\n\n\n

\n