De schoonheid in haar hoogste vorm wordt \u2018subliem\u2019 genoemd. Iedereen heeft wel eens zo\u2019n \u2018wow\u2019-gevoel als je bijvoorbeeld boven de Gran Canyon staat. Dat is van alle tijden. Edmund Burke definieerde in het midden van de achttiende eeuw \u2018sublieme kunst\u2019 als kunst die verwijst naar een grootheid die alle mogelijkheden van berekening, meting of imitatie te boven gaat. <\/p>\n\n\n\n
De vraag is of\u00a0de natuur intenser is dan de kunst die de natuur afbeeldt<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n
Het ging daarbij om het vraagstuk: biedt de werkelijkheid of de kunstige afbeelding van de werkelijkheid meer \u2018wows\u2019 op. Is\u00a0de natuur intenser en\u00a0boezemt zij meer\u00a0angst\u00a0in (bijvoorbeeld tijdens een storm)\u00a0dan de kunst die de (soms dreigende) natuur afbeeldt.\u00a0<\/p>\n\n\n\n
Virtuele realiteit<\/h3>\n\n\n\n
Onderzoekers aan de Universit\u00e0 Cattolica del Sacro Cuore<\/em> in Milaan, en twee andere Europese instellingen, wilden wel eens weten of dat debat dat generaties van kunstenaars en kunstliefhebbers hebben gevoerd, ook zijn nuttigheid heeft in het hier en nu. Daarvoor vergeleken zij de emotionele reactie van vijftig deelnemers aan een proef met virtuele realiteit. <\/p>\n\n\n\n
In hun (360 graden) VR-kijker kregen de deelnemers twee voorstellingen te zien. De ene vertoonde een virtuele realisatie van Vincent van Gogh’s \u2018De sterrennacht\u2019, vergelijkbaar zoals in deze video: <\/p>\n\n\n\n