{"id":26023,"date":"2015-09-19T11:24:29","date_gmt":"2015-09-19T09:24:29","guid":{"rendered":"https:\/\/e52.nl\/?p=26023"},"modified":"2015-09-19T11:24:29","modified_gmt":"2015-09-19T09:24:29","slug":"van-gijzel-bij-herdenking-bevrijding-wat-kunnen-we-doen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/nl\/van-gijzel-bij-herdenking-bevrijding-wat-kunnen-we-doen\/","title":{"rendered":"Van Gijzel bij herdenking bevrijding: &#8220;Wat kunnen we doen?&#8221;"},"content":{"rendered":"<p>Bij de herdenking van de bevrijding van Eindhoven, vrijdagavond 18 september, legde burgemeester Van Gijzel een scherpe link met de realiteit van vandaag. Met een verwijzing naar de gevechtshandelingen die nodig waren om ons in 1944 te bevrijden, vroeg hij zich hardop af of we op dit moment\u00a0wel genoeg doen om de bedreigden van nu te helpen. &#8220;Toen is het barbarisme militair bestreden en<br \/>\ndaarvoor zijn we, ondanks de prijs die daarvoor betaald is, tot in het diepste van<br \/>\nons zijn, nog steeds dankbaar. Hoe dankbaar zullen de oorlogsvluchtelingen<br \/>\nons straks zijn?&#8221; Hieronder zijn volledige speech.<!--more--><br \/>\n<iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/Nkyg_h05Lgc\" width=\"560\" height=\"315\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"><\/iframe><\/p>\n<p>Beste Eindhovenaren, geachte dames en heren, jongens en meisjes,<\/p>\n<p>I would like to extend a warm welcome to the guests from abroad. First of all, 4<br \/>\nof our liberaters, our veterans, the ambassador of the United States, mr Timothy<br \/>\nBroas, and my collegue mayor Patrick Gomont of Bayeux, the place with which<br \/>\nwe always commemorate our liberation. Cher Patrick, bienvenue.<\/p>\n<p>Dat was een welkom aan de gasten uit het buitenland, onder wie 4 van onze<br \/>\nbevrijders, onze veteranen, ambassadeur Broas van de Verenigde Staten en de<br \/>\nburgemeester van Bayeux, de stad waar ons bevrijdingsvuur vandaan komt,<br \/>\nMaire Patrick Gomont.<\/p>\n<p>Het is vandaag 18 september 2015, en op 18 september komen wij hier bij<br \/>\nelkaar. Dank aan elk van u voor uw komst, want uw aanwezigheid hier<br \/>\nvanavond is niet zonder betekenis.<\/p>\n<p>Wij staan hier met elkaar om te herdenken. Te herdenken dat, vandaag precies<br \/>\n71 jaar geleden, onze stad door onder andere Britse, Canadese en<br \/>\nAmerikaanse soldaten werd bevrijd van de barbaarse, onmenselijke en niets<br \/>\nontziende terreur van het naziregime, een terreur die onze inwoners vier jaar<br \/>\nlang in een ijzeren greep hield.<\/p>\n<p>Maar we staan hier niet alleen om te herdenken maar ook om samen onze<br \/>\nvrijheid te vieren. We vieren de vrijheid voor Eindhoven: sinds 18 september<br \/>\n1944 mogen we weer vrij beslissen over ons eigen leven, onze eigen toekomst.<br \/>\nOnze stad was door tal van bombardementen en ander oorlogsgeweld, zwaar,<br \/>\nzwaar getroffen. Maar we konden, ondanks de diepe littekens, weer vooruitzien.<br \/>\nWe konden de fabrieken, huizen en straten die verwoest waren, weer<br \/>\nopbouwen en onze innerlijke wonden laten genezen. Er was weer vertrouwen<br \/>\nen hoop. De hoop dat we samen Eindhoven weer konden maken tot de stad,<br \/>\nwaar vrijheid, vrede, rechtvaardigheid en welvaart voor iedereen weggelegd zou<br \/>\nzijn. De droom: Eindhoven een stad van hoop en toekomst voor iedereen.<\/p>\n<p><strong>Een droom<\/strong><br \/>\nBegrippen als vrijheid, vrede en veiligheid hebben op dit moment in onze wereld<br \/>\neen heel andere betekenis, vaak een nieuwe, treurige dimensie. Dag na dag<br \/>\nzien we oorlogsvluchtelingen massaal via de televisie onze huiskamer binnen<br \/>\nlopen. Het zijn er honderdduizenden. Uit Syri\u00eb, uit Irak, uit Eritrea, uit zoveel<br \/>\nlanden, landen waar je je leven niet zeker bent. Vluchtend voor de barbaarse,<br \/>\nonmenselijke en niets ontziende radicaal-islamitische terreur van regimes als<br \/>\nIS, Al Shabaab en Boko Har\u00e1m. Wanhopige en bange mensen; mannen,<br \/>\nvrouwen en kinderen, die intens op zoek zijn naar een leven, maar wat ze<br \/>\nvinden is in veel gevallen de dood. Hoe wanhopig zou u zijn om als vader of<br \/>\nmoeder met je kinderen, die je zo lief zijn, in een gammel rubberbootje de zee<br \/>\nover te steken, hoe wanhopig. Het zijn dramatische beelden die we zien,<br \/>\nbeelden van onmenselijkheid. Beelden die de mensheid moeten doen schamen.<br \/>\nHet zijn beelden die ons, u en mij, verwarren. Ze roepen een diepe menselijke<br \/>\nemotie en vele vragen op en tegelijkertijd ontbreken rationele antwoorden. Een<br \/>\nconfrontatie met pijnlijke gewetensvragen, met machteloosheid. Wat moeten we<br \/>\ndoen? Wat kunnen we doen?<\/p>\n<p><strong>Vragen<\/strong><br \/>\nVragen die wel erg lijken op de vragen uit periode 1933-1945. Wat vroegen de<br \/>\nmensen zich toen af en wat deden de leiders. Ze zagen deportaties, opvang,<br \/>\nvluchtelingen, onderduiken, concentratiekampen, ze zagen hulp en verzet,<br \/>\nmaar ook verraad. Uiteindelijk liep de weg naar de vrijheid toen via een<br \/>\nlangdurige en bloedige oorlog. Toen is het barbarisme militair bestreden en<br \/>\ndaarvoor zijn we, ondanks de prijs die daarvoor betaald is, tot in het diepste van<br \/>\nons zijn, nog steeds dankbaar. Hoe dankbaar zullen de oorlogsvluchtelingen<br \/>\nons straks zijn?<\/p>\n<p>Ik weet het wel, er zijn geen makkelijke antwoorden in een wereld die zo<br \/>\ncomplex is. En toch zullen we die moeten vinden omdat barbarisme en<br \/>\nonmenselijkheid nergens in de wereld mag winnen. Op een avond als deze<br \/>\nmoeten we beseffen wat de ware betekenis is van de \u201918 septembertraditie\u2019.<br \/>\nOp een avond als deze ervaren we weer met elkaar dat we veel<br \/>\nhebben om dankbaar voor te zijn, maar we moeten bedenken dat menselijke<br \/>\nwaardigheid, vrede en veiligheid universele begrippen zijn, begrippen voor<br \/>\naltijd, overal en voor iedereen.<\/p>\n<p>&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;-<\/p>\n<p>Voor altijd, overal, voor iedereen. Daarom ben ik er trots op dat er elk jaar<br \/>\nzoveel jongen mensen aanwezig zijn. Voor jullie aanwezigheid, ben ik in het<br \/>\nbijzonder dankbaar.<\/p>\n<p>Dankbaar omdat jullie die universele waren zullen overnemen en straks, later,<br \/>\nook weer zullen doorgeven. Weet dat de bevrijders van Eindhoven ook veelal<br \/>\njonge mensen waren. Nu 71 jaar later leven de meesten niet meer. Maar \u00e9\u00e9n<br \/>\nding is zeker, ze hebben voorgoed een plek in ons hart. Wat mogen we blij zijn<br \/>\ndat we onze dankbaarheid nog kenbaar kunnen maken aan een handvol<br \/>\nveteranen, die we hier vanavond persoonlijk begroeten als oude vrienden. Met<br \/>\neen speciaal welkom voor vier van onze buitenlandse bevrijders.<\/p>\n<p>Het zijn inmiddels allemaal 90-ers. Vanavond zijn hier op uitnodiging van het<br \/>\n18 september comit\u00e9, vier van hen aanwezig. Ik noem Joe Cattini uit Londen,<br \/>\nArmando Marquez uit het verre El Paso in Texas, Ken Thiis en<br \/>\nBill Pendel uit het Verenigd Koninkrijk. Vier jonge mannen, ze stonden aan het<br \/>\nbegin van het leven en trokken voor het eerst een uniform aan.<\/p>\n<p>Maar toen ze op 18 september 1944 door de uitzinnig juichende bevolking van<br \/>\nEindhoven als verlossers werden ingehaald, waren het geharde veteranen<br \/>\ngeworden, tegen wil en dank. De zorgeloosheid en de verwachting van hun<br \/>\njeugd hadden plaatsgemaakt voor trauma\u2019s en smartelijke ervaringen die zij<br \/>\nvanaf dat moment hun leven lang bij zich zouden dragen. Levenslange<br \/>\nlittekens. Littekens door wat ze hebben meegemaakt, door wat ze aan<br \/>\nmenselijk leed hebben gezien, maar om wat ze zelf hebben gedaan. Littekens<br \/>\ndie gepaard gaan met angst, nachtmerries. Ze hebben kameraden op het<br \/>\nslagveld verloren, maar ook zelf Duitse soldaten omgebracht terwijl ze strijdend<br \/>\ndoor Belgi\u00eb en Frankrijk trokken. Keer op keer stonden ze oog in oog met de<br \/>\ndood.<\/p>\n<p>Marta Marquez, de trotse dochter van Armando Marquez van de 101ste Airborne<br \/>\ndivisie vertelde \u2018dat haar vader pas 17 jaar was toen hij zich meldde bij het<br \/>\nleger. Een jochie nog. Mijn opa en oma hebben voor hem moeten tekenen,<br \/>\nwant de minimum leeftijd om dienst te doen, lag eigenlijk op 18 jaar. Maar hij<br \/>\nwilde perse\u2019. Armando en zijn dochter Marta Marquez zijn hier vanavond<br \/>\naanwezig.<\/p>\n<p>U moet weten dat Armando hier in Eindhoven zijn beste vriend heeft verloren.<br \/>\nHier voor de Catharinakerk, lagen beiden getroffen door een Duitse granaat,<br \/>\nzwaar gewond op de grond. Liggend in de armen van Armando verdween het<br \/>\nleven van zijn beste vriend.<\/p>\n<p>\u2018Toen ik de oorlog in trok was ik nog een open jongen. Toen ik terugkeerde een<br \/>\ngetekend man\u2019, zegt Joe Cattini daarover. We mogen nooit vergeten dat deze<br \/>\nveteranen enorme offers hebben moeten brengen om ons de vrijheid en de<br \/>\nhoop terug te geven. Ze verdienen ons respect.<\/p>\n<p>Joe Cattini en zijn dochter Fran zijn vanavond bij ons.<\/p>\n<p>De horror van de oorlog ging deze soldaten niet in de koude kleren zitten. Maar<br \/>\nvaak werd er na 1945 voor gekozen om te zwijgen tegen de partner, de<br \/>\nkinderen en familieleden. Om te vergeten in plaats van te delen. Fran zegt<br \/>\ndaarover:<\/p>\n<p>\u2018Mijn vader heeft teveel gezien om daar nog vrijuit over te kunnen praten. Als<br \/>\nkind vroeg ik hem wel eens naar zijn lotgevallen in de oorlog. Dan stelde hij het<br \/>\nvoor als een spannend verhaal uit een kinderboek. Ik denk dat hij ons niet bang<br \/>\nwilde maken\u2019.<\/p>\n<p>Later, als de veteranen ouder worden, kijken ze echter wel steeds vaker<br \/>\nachterom. Nog een keer Fran over haar vader Joe.<\/p>\n<p>\u2018De laatste tijd zegt hij vaak dat hij zo\u2019n geluk heeft gehad, omdat hij het<br \/>\noverleefde en een hoop van zijn vrienden niet. Dan is hij triest. Maar het heeft<br \/>\nhem ook geleerd om het leven als een geschenk te zien waar je zuinig op moet<br \/>\nzijn. Juist zijn oorlogservaringen hebben hem gemaakt tot de gevoelige en<br \/>\nmedelevende man die hij nu is.<\/p>\n<p>Hij heeft ons, zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen geleerd om<br \/>\nhet beste uit onszelf en het leven te halen en van elke minuut van de dag te<br \/>\ngenieten. Daarom zijn we ook zo trots op hem.\u2019<\/p>\n<p>Het waren niet alleen de Britse en Amerikaanse soldaten die trauma\u2019s opliepen,<br \/>\ngewond raakten of zelfs het leven lieten. 1100 Eindhovenaren verloren het<br \/>\nleven tijdens de jaren van onderdrukking, geweld en rechteloosheid. Door<br \/>\nbombardementen, executies, deportaties en ontberingen maar ook omdat ze<br \/>\nverzet pleegden tegen de Nazi\u2019s.<\/p>\n<p>Of omdat ze Jood, Roma, Sinti, homoseksueel, of psychiatrische pati\u00ebnt waren.<br \/>\nWeet overigens dat we al in 1938, twee jaar voor de Duitse bezetting, het<br \/>\nJoodse vluchtelingen uit Duitsland zeer moeilijk maakten onze grens te<br \/>\npasseren, velen hebben daardoor later het leven verloren in<br \/>\nconcentratiekampen van het Nazi-regime.<\/p>\n<p>Tijdens de oorlog stierven zeventig verzetsmensen uit Eindhoven voor Duitse<br \/>\nexecutiepelotons. Mannen en vrouwen die constant kampten met<br \/>\ngewetensvragen. Wat kan ik doen? Wat moet ik doen? Hoe ver moet ik daarin<br \/>\ngaan? Ze wisten dat hen marteling, mishandeling of zelfs de dood te wachten<br \/>\nstond als ze in handen zouden vallen van de Duitsers. Toch kozen ze daarvoor.<br \/>\nZe kozen bewust voor het gevaar en de risico\u2019s van een leven ondergronds.<br \/>\nOmdat ze vonden dat het moest. Omdat de vrijheid daarom vroeg.<\/p>\n<p>E\u00e9n van hen was Henk Streefkerk, actief in de Partizanen Actie Nederland.<br \/>\nHenk was 25 jaar oud en op 7 september 1944 schreef hij in een brief aan zijn<br \/>\nouders in Eindhoven.<\/p>\n<p>\u2018Lieve Pap en Mam, de kans om te vallen is groot, maar ik ben voor 100 procent<br \/>\nbereid het laatste te geven wat ik heb. Omdat ik er van overtuigd ben dat ik dan<br \/>\nniet voor niets geleefd heb\u2019.<\/p>\n<p>Op 12 september 1944, 5 dagen na zijn brief, werd hij door de agenten van de<br \/>\nDuitse Sicherheits-Dienst op de Boschdijk neergeschoten toen hij enkele Duitse<br \/>\ndeserteurs naar een onderduikadres wilde brengen. De dag daarna stierf hij<br \/>\naan zijn verwondingen. Vijf dagen later werd Eindhoven bevrijd, voor Henk<br \/>\nStreefkerk kwam die bevrijding vijf dagen te laat.<\/p>\n<p>\u2018Mijn vader was een heel nuchtere man. Het was gewoon nodig dat ik het verzet<br \/>\ninging, zei hij altijd. Ik laat me door die Duitsers niet op mijn kop zitten, heeft hij<br \/>\nme eens verteld.\u2019<\/p>\n<p>Het zijn de woorden van Bert Kelder uit Eindhoven. Zoon van Wim en Greetje<br \/>\nKelder. Wim, was betrokken bij het gewapend verzet. Greetje, zijn vrouw, was<br \/>\nkoerierster. Die zenuwslopende jaren vol constante doodsangst en onzekerheid<br \/>\ntrokken diepe sporen, sporen die ze altijd voor hun kinderen verborgen hielden,<br \/>\nwaarschijnlijk was het te moeilijk om er over te praten, het werd een leven lang<br \/>\nzwijgen. Bert zegt daarover:<\/p>\n<p>\u2018Ik denk dat ze veel dingen hebben weggestopt. Toen ik tien jaar was wilde ik<br \/>\nvoor het eerst weten wat ze allemaal hadden meegemaakt in die tijd. Dat<br \/>\nvertellen we nog wel een keer, was dan het antwoord. En zo ging het iedere<br \/>\nkeer.\u2019<\/p>\n<p>70 Eindhovenaren betaalden de hoogste tol voor hun verzet tegen de bezetter.<br \/>\nZoals Rien van Bruggen, die op de tropisch warme zomeravond van 19<br \/>\naugustus 1944, een maand voor de bevrijding, samen met stadsgenoten Harry<br \/>\nAarts en Piet Haagen door de SS, de Schutzstaffel, werd gefusilleerd in Kamp<br \/>\nVught. Ook hen vergeten we nooit, velen van hen worden blijvend herinnerd in<br \/>\nde straatnamen die we naar hen vernoemd hebben, opdat we zeker zijn dat zij<br \/>\nblijven voortleven. In onze herinneringen en die van hun nabestaanden. Chantal<br \/>\nvan Bruggen, de kleindochter van de vermoorde verzetsman uit Eindhoven<br \/>\nheeft haar eigen manier gevonden om de nagedachtenis aan haar opa te eren.<\/p>\n<p>Zij draagt zijn trouwring.\u00a0\u2018Dat doe ik heel bewust, want zo is hij toch altijd aanwezig\u2019, zegt zij.<\/p>\n<p>&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8211;<\/p>\n<p>We herdenken vanavond al die mensen die zich ingezet hebben om ons de<br \/>\nvrijheid te geven. We herdenken onze omgekomen bevrijders van 1944, de<br \/>\nverzetsmensen die stierven uit overtuiging, de gedeporteerden, de 200<br \/>\nEindhovense slachtoffers van het Duitse bombardement op 1944, allen<br \/>\nvertolken ze fragmenten van een werkelijkheid die inmiddels 71 jaar achter ons<br \/>\nroept. Zij zijn ons symbool voor het onmenselijk leed.<\/p>\n<p>Maar ze roepen ons tevens op om waakzaam en alert te zijn. Ze roepen ons op<br \/>\nom na te denken, ze waarschuwen ons dat vrijheid, vrede en veiligheid,<br \/>\nwaarden zijn die we voor alle mensen waar ook ter wereld fundamenteel zijn<br \/>\nom als mens te leven en om als mensen samen te leven. Ze zijn een baken<br \/>\nvoor onze gezamenlijke toekomst.<\/p>\n<p>Een baken in een wereld van angst en hoop.<\/p>\n<p>Veel mensen in onze wereld leven in angst, angst dat het alleen nog erger zal<br \/>\nworde. Geven wij hen hoop, de hoop dat het misschien toch beter zal worden?<br \/>\nKunnen we dat, willen we dat? We vangen in Europa vluchtelingen op, soms<br \/>\nmet open armen, maar vaak ook met veel tegenzin. We proberen de gevolgen<br \/>\nvan dat verre oorlogsgeweld op te vangen, maar de oorzaak van het<br \/>\nbarbarisme laten we in stand.<\/p>\n<p>We zijn vanavond dankbaar, dankbaar aan al die mensen die zich ingezet<br \/>\nhebben om ons de vrijheid terug te geven.<\/p>\n<p>Hoe dankbaar zullen de oorlogsvluchtelingen van nu, ons straks zijn?<\/p>\n<p>Ik weet wel, het zijn ongemakkelijke vragen want het verstoort ons in onze rust<br \/>\nen zekerheid. Toch hebben we de morele plicht, u, ik, wij samen, om op zoek te<br \/>\ngaan naar de antwoorden. Dat zijn geen makkelijke antwoorden, maar we<br \/>\nkunnen niet blind zijn voor de realiteit.<\/p>\n<p>Ik dank u voor uw aandacht.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Bij de herdenking van de bevrijding van Eindhoven, vrijdagavond 18 september, legde burgemeester Van Gijzel een scherpe link met de realiteit van vandaag. Met een verwijzing naar de gevechtshandelingen die nodig waren om ons in 1944 te bevrijden, vroeg hij zich hardop af of we op dit moment\u00a0wel genoeg doen om de bedreigden van nu [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1568,"featured_media":497568,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"advgb_blocks_editor_width":"","advgb_blocks_columns_visual_guide":"","footnotes":""},"categories":[1039],"tags":[13224,1558,1075,1141,1081,12093],"location":[],"article_type":[],"serie":[],"archives":[],"internal_archives":[],"reboot-archive":[],"class_list":["post-26023","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-sustainability-nl-nl","tag-bevrijding-speech-nl","tag-burgemeester-nl","tag-rob-van-gijzel-nl","tag-stad-nl","tag-van-gijzel-nl","tag-vluchtelingen-nl"],"blocksy_meta":[],"acf":{"subtitle":"","text_display_homepage":false},"author_meta":{"display_name":"Bart Brouwers","author_link":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/author\/brewbart\/"},"featured_img":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-content\/uploads\/2015\/09\/Schermafbeelding-2015-09-19-om-11.23.05.png","coauthors":[],"tax_additional":{"categories":{"linked":["<a href=\"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/nl\/category\/sustainability-nl-nl\/\" class=\"advgb-post-tax-term\">Sustainability<\/a>"],"unlinked":["<span class=\"advgb-post-tax-term\">Sustainability<\/span>"]},"tags":{"linked":["<a href=\"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/nl\/category\/sustainability-nl-nl\/\" class=\"advgb-post-tax-term\">bevrijding speech<\/a>","<a href=\"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/nl\/category\/sustainability-nl-nl\/\" class=\"advgb-post-tax-term\">burgemeester<\/a>","<a href=\"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/nl\/category\/sustainability-nl-nl\/\" class=\"advgb-post-tax-term\">Rob van Gijzel<\/a>","<a href=\"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/nl\/category\/sustainability-nl-nl\/\" class=\"advgb-post-tax-term\">stad<\/a>","<a href=\"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/nl\/category\/sustainability-nl-nl\/\" class=\"advgb-post-tax-term\">Van Gijzel<\/a>","<a href=\"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/nl\/category\/sustainability-nl-nl\/\" class=\"advgb-post-tax-term\">vluchtelingen<\/a>"],"unlinked":["<span class=\"advgb-post-tax-term\">bevrijding speech<\/span>","<span class=\"advgb-post-tax-term\">burgemeester<\/span>","<span class=\"advgb-post-tax-term\">Rob van Gijzel<\/span>","<span class=\"advgb-post-tax-term\">stad<\/span>","<span class=\"advgb-post-tax-term\">Van Gijzel<\/span>","<span class=\"advgb-post-tax-term\">vluchtelingen<\/span>"]}},"comment_count":"0","relative_dates":{"created":"Posted 11 years ago","modified":"Updated 11 years ago"},"absolute_dates":{"created":"Posted on September 19, 2015","modified":"Updated on September 19, 2015"},"absolute_dates_time":{"created":"Posted on September 19, 2015 11:24 am","modified":"Updated on September 19, 2015 11:24 am"},"featured_img_caption":"","series_order":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/26023","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1568"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=26023"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/26023\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/media\/497568"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=26023"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=26023"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=26023"},{"taxonomy":"location","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/location?post=26023"},{"taxonomy":"article_type","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/article_type?post=26023"},{"taxonomy":"serie","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/serie?post=26023"},{"taxonomy":"archives","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/archives?post=26023"},{"taxonomy":"internal_archives","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/internal_archives?post=26023"},{"taxonomy":"reboot-archive","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/reboot-archive?post=26023"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}