{"id":246711,"date":"2020-09-30T11:21:22","date_gmt":"2020-09-30T09:21:22","guid":{"rendered":"http:\/\/innovationorigins.com\/?p=246711"},"modified":"2020-09-30T11:21:22","modified_gmt":"2020-09-30T09:21:22","slug":"zelfrijdende-autos-rijden-menselijker-met-nieuw-algoritme","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/nl\/zelfrijdende-autos-rijden-menselijker-met-nieuw-algoritme\/","title":{"rendered":"Zelfrijdende auto’s rijden ‘menselijker’ met nieuw algoritme"},"content":{"rendered":"\n

Wetenschappers van de TU Delft<\/a> hebben een nieuw model ontwikkeld waarmee menselijk rijgedrag beter beschreven kan worden. <\/p>\n\n\n\n

Het algoritme werkt met een risicodrempel waarmee rij-taken beter voorspeld kunnen worden. Het model kan op korte termijn toegepast worden op zelfrijdende auto\u2019s.<\/p>\n\n\n\n

Optimaal pad<\/h3>\n\n\n\n

Huidige modellen bepalen het rijgedrag door middel van een optimaal pad. Een optimaal pad is een ideale route, maar dat is vaak niet hoe mensen rijden. Onderzoeker Sarvesh Kolekar van de vakgroep Cognitive Robotics: \u201cJe rijdt bijvoorbeeld niet continu precies in het midden van de rijbaan. Als het risico maar binnen bepaalde grenzen blijft die voor jou nog acceptabel zijn, doe je niet zo veel.\u201d Dat wordt de risicodrempel genoemd.<\/p>\n\n\n\n

\u201cDe huidige intelligente auto\u2019s rijden erg netjes. Ze zoeken continu het veiligste pad: dus \u00e9\u00e9n pad met bijbehorende snelheid. Dit leidt tot \u2018robotachtig\u2019 rijden. Om een beter begrip te krijgen van menselijk rijgedrag, probeerden we een nieuw model te ontwikkelen. Bij dit model gebruiken we de menselijke risicodrempel als onderliggend principe,\u201d aldus Kolekar.<\/p>\n\n\n\n

Driver’s Risk Field<\/h3>\n\n\n\n

Kolekar introduceerde het Driver\u2019s Risk Field (DRF). Dit is een veld rond de auto dat per punt aangeeft hoeveel risico de chauffeur denkt de lopen. In het DRF is ook verwerkt hoe zwaar de gevolgen zijn van het risico. Menselijke manieren van denken worden zo in kaart gebracht.<\/p>\n\n\n\n

\u201cHet DRF is ge\u00efnspireerd op een concept uit de psychologie dat lang geleden (in 1938) is voorgesteld door Gibson en Crooks. Deze auteurs veronderstelden dat autobestuurders als het ware een risicoveld om zich heen voelen. Op basis daarvan wordt door het verkeer gemanoeuvreerd,\u201d aldus Kolekar. <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Driver’s Risk Field \u00a9TU Delft<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Kolekar vertaalde dit idee, bedacht door Gibson en Hooks, naar een algoritme. De auto zal aan de hand daarvan snelheid en baanpositie aanpassen om het voorspelde risico binnen acceptabele grenzen te houden.<\/p>\n\n\n\n

Rijscenario’s<\/h3>\n\n\n\n

Het nieuwe model is getest voor zeven verschillende rijscenario\u2019s. Onder andere bij het inhalen van een auto en het ontwijken van een obstakel. \u201cWe hebben de voorspellingen die het model doet, vergeleken met de experimentele data van menselijk rijgedrag uit de literatuur. Daar is gelukkig al heel veel informatie over beschikbaar.”<\/p>\n\n\n\n

“Het blijkt dat ons model maar een klein aantal parameters nodig heeft om menselijk rijgedrag te kunnen herkennen. Het model kan menselijke aanpassingen in snelheid en baanpositie voorspellen in alle zeven scenario\u2019s zonder deze eerst te hebben gezien.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Het model kan worden toegepast bij zelfrijdende auto\u2019s. \u201cAls deze meer rekening houden met hoe mensen in het echt rijden, kan dit de acceptatie van zulke auto\u2019s bevorderen. Het rijgedrag van de auto voelt dan immers minder als een robot aan.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Ook interessant:
Deze Nederlandse visionair voorspelde zelfrijdende auto al een halve eeuw geleden<\/a>
Britten zetten bij verkeersveiligheid vol in op zelfrijdende auto\u2019s<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wetenschappers van de TU Delft hebben een nieuw model ontwikkeld waarmee menselijk rijgedrag beter beschreven kan worden. Het algoritme werkt met een risicodrempel waarmee rij-taken beter voorspeld kunnen worden. Het model kan op korte termijn toegepast worden op zelfrijdende auto\u2019s. Optimaal pad Huidige modellen bepalen het rijgedrag door middel van een optimaal pad. Een optimaal […]<\/p>\n","protected":false},"author":1792,"featured_media":518941,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"advgb_blocks_editor_width":"","advgb_blocks_columns_visual_guide":"","footnotes":""},"categories":[90826],"tags":[91726,1060],"location":[],"article_type":[],"serie":[],"archives":[],"internal_archives":[],"reboot-archive":[],"class_list":["post-246711","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-mobility-nl-nl","tag-newsletter-nl","tag-tu-delft-nl"],"blocksy_meta":[],"acf":{"subtitle":"Zelfrijdende auto\u2019s op de weg wordt steeds meer de realiteit. Het model ontwikkeld door TU Delft helpt auto\u2019s menselijker rijgedrag te vertonen.","text_display_homepage":false},"author_meta":{"display_name":"Emma van Nuland","author_link":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/author\/emma-van-nuland\/"},"featured_img":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-content\/uploads\/2020\/09\/DRF-300x300.png","coauthors":[],"tax_additional":{"categories":{"linked":["Mobility<\/a>"],"unlinked":["Mobility<\/span>"]},"tags":{"linked":["Newsletter<\/a>","TU Delft<\/a>"],"unlinked":["Newsletter<\/span>","TU Delft<\/span>"]}},"comment_count":"0","relative_dates":{"created":"Posted 6 years ago","modified":"Updated 6 years ago"},"absolute_dates":{"created":"Posted on September 30, 2020","modified":"Updated on September 30, 2020"},"absolute_dates_time":{"created":"Posted on September 30, 2020 11:21 am","modified":"Updated on September 30, 2020 11:21 am"},"featured_img_caption":"","series_order":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/246711","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1792"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=246711"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/246711\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/media\/518941"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=246711"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=246711"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=246711"},{"taxonomy":"location","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/location?post=246711"},{"taxonomy":"article_type","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/article_type?post=246711"},{"taxonomy":"serie","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/serie?post=246711"},{"taxonomy":"archives","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/archives?post=246711"},{"taxonomy":"internal_archives","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/internal_archives?post=246711"},{"taxonomy":"reboot-archive","embeddable":true,"href":"https:\/\/ioplus.nl\/archive\/wp-json\/wp\/v2\/reboot-archive?post=246711"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}